ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )

64

شرح نهج البلاغة ( فارسي )

أوقات خود را به فرو رفتن در شهوات وارضاى خواهشهاى نفساني خويش مىگذرانند . ( 20903 - 20891 ) فرموده است : وأيم اللّه . . . تا آخر . اين عبارت بيم واخطارى است به مردم در باره كارهايى كه بنى اميّه در آينده انجام مىدهند واين كه همه را در گرفتاريها وشرور خود وارد كرده ، وفتنه خود را گسترش خواهند داد ، ومراد از يوم ( روز ) مدّت خلافت بنى اميّه است كه بدترين مدّت وسخت‌ترين روزگارى است كه بر اسلام ومسلمانان گذشته است ، واين كه امام ( ع ) تفرقه وپراكندگى مردم را به آنان ، وجمع وگردآورى را به خداوند نسبت داده براي اين است كه اعلام فرمايد ابتلاى مردم به بليّه بنى أمية قضاى الهى ونزول آن در آينده ، قطعي است ، واگر براي جلوگيرى از فرود آمدن اين بلا مردم را در أطراف واكناف شهرها پراكنده سازند ، سودى نخواهد داشت ، وقضاى إلهي نازل خواهد شد ودامن همه مردم را خواهد گرفت ، زيرا تقدير اين است كه مردم به بلاى فرمانروايى بنى اميّه وشرور وتبهكاريهاى آنها دچار وآزمايش شوند ، وچگونگى أحوال ورفتار بنى اميّه با مردم بويژه با صلحا ونيكان معلوم است . وتوفيق وخوددارى از گناه بسته به لطف خداست .